شقایق گل همیشه عاشق

چه اماده باشی و چه نباشی روزی همه چیز به پایان خواهد رسید دیگر خورشیدی طلوع نخواهد کرد و روز ها ساعات و دقایقی وجود نخواهند داشت همه چیز هایی را که جمع کرده ای خواه ارزشمند باشد یا فراموش شده به دیگری منتقل خواهد شد ثروت شهرت و نیروی موقتی تو محو خواهد گردید انچه تصاحب کرده ای دیگر اهمیت نخواهد داشت کینه ها خشم ها شکست ها و حسادت های تو سرانجام ناپدید خواهند شد همچنین امید ها رویا ها نقشه ها و فهرست برنامه هایت جملگی تمام خواهند شد پیروزی ها و شکست هایی که روزگاری بسیار مهم به نظر می رسیدند رنگ خواهند باخت و به تدریج محو خواهند شد اهمیت نخواهد داشت که از کدام مکان امده ای یا در کدام سمت جاده ها زندگی می کردی زیبایی و جذابیت تو مهم نخواهد بود جنسیت و رنگ پوست و نژاد تو مقوله ای نا مربوط و بی اهمییت می شوند
پس چه چیزی اهمیت خواهد داشت ؟ ارزش و قیمت روزهایت چگونه اندازه گیری خواهد شد ؟
انجه اهمییت خواهد داشت چیزی نیست که ان را خریداری می کنی بلکه انچیزی است که خودت بنیان می نهی چیزی نیست که به دست می اوری بلکه چیزی است که به دیگران می بخشی
انچه اهمیت خواهد داشت موفقیت تو نیست بلکه اهمیت و معنای وجودی توست
انچه اهمیت خواهد داشت چیزی نیست که اموخته ای بلکه ان چیزی است که اموزش داده ای
انچه اهمیت خواهد داشت لیاقت و توانایی ظاهری تو نیست بلکه شخصیت و ماهیت درونی توست
انچه اهمیت خواهد داشت تعداد افرادی نیست که تو می شناسی بلکه تعداد افرادی است که وقتی از میان انها رفته ای کمبود تو را حس خواهند کرد
انچه اهمیت خواهد داشت خاطرات تو نیست بلکه خاطرات انانی است که به وجودت عشق می ورزیدند
انچه اهمیت خواهد داشت این است که در چه مدتی توسط چه کسی و برای چه چیزی در یاد و خاطره ها زنده خواهی شد
زندگی ای که دارای اهمیت باشد به صورت تصادفی اتفاق نمی افتد این یک موضوع اتفاقی نیست بلکه نتیجه یک انتخاب است شیوه ای را در زندگی انتخاب کن که دارای اهمیت و ارزش باشد

بگذار تا بگريم چون ابر در بهاران
کز سنگ گريه خيزد روز وداع ياران
هر کو شراب فرقت روزي چشيده باشد
داند که سخت باشد قطع اميدواران
تا بر شتر نبندد محمل به روز باران
بگذاشتند ما را در ديده آب حسرت
گريان چو در قيامت چشم گناهکاران
اي صبح شب نشينان جانم به طاقت آمد
از بس که دير ماندي چون شام روزه داران
چندين که برشمردم از ماجراي عشقت
اندوه دل نگفتم الا يک از هزاران
سعدي به روزگاران مهري نشسته در دل
بيرون نمي‌توان کرد الا به روزگاران
چندت کنم حکايت شرح اين قدر کفايت
باقي نمي‌توان گفت الا به غمگساران

چه چیز اهمییت خواهد داشت